Nederlandse taalles met passie

04 juni 2019

Dinsdagochtend kort voor tien in een van de klaslokalen van het AZC Middelburg: de eerste cursisten zitten al in de in u-vorm opgestelde banken. In de volgende 15 minuten stroomt het lokaal zo langzaam vol. In de hoek staat een koffieapparaat, dat na een poosje de lekkere geur van verse koffie verspreidt, op tafel een bosje vergeet-mij-nietjes in een glas. Die zouden vrijwillige docenten Wim of Barry zo maar uit hun tuin meegenomen kunnen hebben. Wim begint ook meteen de naam van deze mooie blauwe bloem uit te leggen.

Ik hoor een vrouw Russisch praten, maar word meteen gecorrigeerd: moeder en dochter komen uit Azerbeidzjaan en spreken maar weinig Russisch. Snel wordt duidelijk, dat er heel veel talen door elkaar gesproken worden met het doel Nederlands te leren. De deelnemers van deze basiscursus Nederlands komen onder anderen uit Nigeria, Eritrea, Syrië en Gambia.

Sommige volgen de drie maanden durende cursus al voor de tweede keer en anderen beginnen pas aan hun zoektocht de Nederlandse taal en gewoontes te ontdekken. Daarom begint elke les met een herhaling.

Vandaag is het onderwerp tijd, de dagen van de week, maanden, vandaag, morgen en overmorgen... Je ziet sommige jonge mannen trots groter worden op hun stoel, omdat ze dit onderdeel al goed onder de knie hebben, anderen schrijven driftig mee.

Wim en Barry wisselen elkaar tijdens het lesgeven af en sommige begrippen leggen ze met elkaar uit, zodat er een klein schouwspel te zien is, als het erom gaat de verschillende tijden duidelijk te maken. Soms wil het nog wel helpen een Engelse vertaling te gebruiken, maar meestal moeten plaatjes en gebaren de betekenis van het  Nederlandse woord verduidelijken.

Het is een plezier Barry en Wim bezig te zien, hoe ze met volle overgave onderwijzen en tegelijkertijd alle gezichten van de deelnemers scannen, of de betekenis ook aangekomen is. Je ziet, dat ze het lesgeven beheersen. Beiden waren docenten, Barry in het basis- en Wim in het voortgezet onderwijs. Dit maakt het voor hun makkelijker op verschillende situaties te kunnen inspelen. Zo vraagt de ene cursist stilte in het klaslokaal, anderen willen elkaar helpen en leggen het nog een keer in hun moedertaal uit, wat natuurlijk met wat geroezemoes gepaard gaat.

Maar vooral ben ik gefascineerd door de passie waarmee beide gepensioneerde leraren zich inzetten voor dit vrijwilligerswerk en proberen deze jonge mensen wegwijs te maken in Nederland. Of ze hier mogen blijven of niet, vergeten zullen ze hun docenten Nederlands zeker niet.

 

Jeannette Krieger
Ambassadeur Vrijwilligerswerk Middelburg